در دوره معاصر به موازات تاثيرپذيري بخشهايي از جامعه ايراني از امواج مدرنيته ، حلقه هاي دراويش نيز مورد توجه انجمن هاي سري و تشكلات ماسوني " مبلغ افكار مدرنيستي واقع شد.
برخي از چهره هاي شاخص فراماسونري مانند " جيمز موريه " اين حلقه هاي را كانون توجه خود قرار دادند. همزمان با تلاش دربار قاجار" و جريان هاي ماسوني و شبه روشنفكر وابسته به غرب – كه براي محدود كردن نهاد مرجعيت " و روحانيت در كشور شكل گرفته بود – حلقه هاي دراويش و خانقاه ها به عنوان يكي از نهادهاي اجتماعي كه مي توانست موازي با نهاد مرجعيت فعال شود ، بيش از پيش مورد طمع آن جريان ها قرار گرفت.
در حالي كه فرقه سازي و نيز بازسازي فرقه هايي چون اسماعيليه " در دستور كار دشمنان مرجعيت شيعي قرار داشت ، تقويت سلسله هاي دراويش نيز مي توانست مكمل اين برنامه باشد. البته صوفيه ايران در سده هاي اخير پيوندي جدي با تشيع داشت و اغلب ايشان با وجود آن كه اقطاب طريقت خود را داراي مقامي رفيع مي دانستند ولي در دانش و معارف اسلامي خود را محتاج مرجعيت و فقاهت مي دانستند و براي مراجع عظام تقليد نيز احترام قائل بوده و به آنان اعتقادي راسخ داشتند و اساسا نمي توانستند با مقابله با مرجعيت در متن جامعه جايي داشته باشند.
اما در دهه هاي اخير كه امواج مدرنيزاسيون شيرازه جامعه ايراني را با چالش مواجه كرد ، زمزمه هاي امتناع از نهاد مرجعيت د رحلقه هاي دراويش شدت يافت. كانون اين زمزمه ( امتناع از نهاد مرجعيت ) از خانقاه (( ظهيرالدوله )) بود. اين خانقاه كه محفلي پوششي براي يك " لژ فراماسونري " به نام (( انجمن اخوت )) بود ، از سوي يكي از وابستگان به دربا كه دلبسته غرب نيز بود اداره مي شد.
اين انجمن نخستين كانون جدي دراويش ، هنرمندان ، و اديبان فراماسونر نيز بود كه ضمن استفاده از ظواهر طريقت صوفيه و برپايي مجالس وعظ ، خطابه ، شعر و موسيقي ، مبلغ آراء و انديشه هاي ماسوني درميان اين بخش از نخبگان جامعه بود. دراين تلاش براي نفوذ در ديگر كانونها ي صوفيه بويژه (( نوربخشيه ونعمت اللهي گنابادي )) از سوي فراماسونرها به يك سري نتايج رسيد كه در اين زمان تا حدودي از آن قابل لمس است. ( در پستهاي بعد انشاالله به نتايج نفوذ فراماسونرها در نعمت اللهيه خواهيم پرداخت ).
نتايج نفوذ ماسوني در حلقه دروايش صفي عليشاهي روشن است و در آينده به آن خواهيم پرداخت.
ادامه دارد...
